Elinde Torbası Olan Yaşlı Teyze

Tesadüfen önünde durmuş, onu görmeden telefonla konuşuyordum. Mavi gözleriyle bana baktığını gördüm telefonu kapatınca..

Üzerinde soğuk bir hava için, fazla zayıf görünen bir pardesü vardı.

Yere çömelmiş, sanki dinlenmek için durmuş gibiydi.

Çok ya böyle ve çok kandrıldık ya, hemen cebimle ilgilenip yürümeye devam ettim..
“Bir tek ben mi varım ? Caddede insanlar dolu..” duygusu bir de..

Yarım saat sonra işim bittiğinde, bir köşede tekrar gördüm..

Yardım etsem mi, ya da konuşsam mı acaba derken yine pas geçtim..

Son işimi halledince de “Yardım etmemek, kandırılmaktan daha fena” diye düşündüm ve onu aradım köşeye gidip.

Evinden mi atmıştı çocukları?

Evi mi yoktu?

Belediyeye mi haber vermeliydim?

Yoksa sadece para mı vermeliydim?

Köşede bulamadım. Üst yola çıktım, ilk gördüğüm yerde midir diye..

Belki biraz konuşmalı diye düşündüm.

Sıcak bir şey ısmarlarım..

En son ne zaman birisiyle konuşmuştu?

Bulamadım üst yolda.. Hiçbir yerde.. Kayboldu..

..

Kendimi aptal gibi hissetmemek için, temas edebileceğim ve buna ihtiyacı olan birini pas geçtim muhtemelen.. Aferin bana..

Aksi de olabilir tabii ama bu  pişmanlık hissine bunu yeğlerim..

Etrafımızdaki sahtekar insanlar sorumludur, ihtiyacı olan insanlara temas edip el uzataMAmamızdan..

Bir insanın güven duygusunu yok etmek, insanlığa yapılacak en büyük kötülük..

..

Sokaktaki kimsesiz görünen yaşlı bir teyze görüntüsünde olması gerekmiyor tabii bütün yardıma ihtiyacı olan insanların..

İş yerinden bir arkadaşınız, komşunuz, arsızlık yapamayan bir tanıdığınız, akrabanız  ya da bir arkadaşınız da olabilir, yardıma ya da bir temasa ihtiyaç duyan..

Bunlara körleşmemek lazım..

Çünkü belki de o insan için tek temas şansı siz olmuşsunuzdur ya da birine el uzatmak için, bu sizin için benzersiz bir şanstır..

Bilemezsiniz..

Reklamlar